297.

ده دقیقه وقت دارم تا نه، شروع درس. وبلاگ ها رو چک می کنم. اینجا، و اونی که با دو نفر دیگه شریکی داریم. چند ماه دیگه may it be چهار ساله میشه. یعنی چهارمین عیدی که باس دستمال بردارم گوشه ها تمیز کنم. خاک هاشو جارو بزنم. نونوارش کنم. عیدی بهش بدم. آهنگ بهار ناصر عبداللهی بذارم. بعد سال تحویل مرتضی احمدی گوش بدم و بگم ببین بلاگ جان، مثل این آقا دیگه نمیاد. رفت. کاش بیشتر می موند ولی یادگاری هاش هست تا من و تو بخندیم تو این یه ساعت و نیمی که از یک فروردین گذشته و سال هنوز تحویل نشده. روز سیزده به در فکر کنم چیا بنویسم که یادش نره روزهای تعطیل چطور می گذره. پست های ثبت موقت بسازم و دکمه انتشار رو نزنم تا بار بشه تو دلش و تمرین کنه یه چیزایی رو نگه. آره. جدی جدی چهار ساله.